?

Log in

Ні дня без абракадабры!
1.Учарашняе: “КГБ раскрыл преступную группу, которая три года занималась электронной слежкой: прослушивала помещения и телефонные переговоры, взламывала электронную почту, аккаунты Skype, Viber, WhatsApp, социальных сетей. Жертвами преступников стали более двух тысяч граждан…»
З гэтым немагчыма згаджацца, бо нам нічога невядома, гэта немагчыма абвяргаць з той жа нагоды. Кідаецца ў вочы найперш, што злачынная група, як называе яе газета “СовБел”, дзейнічала аж тры гады. Больш двух тысяч грамадзян сталі ахвярамі. Пры наяўнасці КДБ, розных спецслужбаў. Можна меркаваць, што іх асноўныя сілы сноўдаюцца па гораду следам за яўнымі і ўяўнымі апазіцыянерамі, здымаюць іх на відэа, а потым лепяць з кадраў службовыя фільмы… Як дзе дэмакраты збіраюцца ўзняць бел-чырвона-белы сцяг, то там група захопу з’явіцца за гадзіну да пачатку. На гэта хапае імпэту, сіл, кадраў.
2.Сёняшняе. Беларускае радыё часта дорыць матэрыял для анекдотаў у самых сваіх сур’ёзных перадачах. Бліжэй к вечару пачуў дуэт аглядальнікаў Радуцкага – Сцёпачкінай. Слухаць іх няпроста, цяперашнія радыёказачнікі ўзялі моду прагаворваць перад мікрафонам сваё (ці напісанае) у шалёным тэмпе. Усяроўна, як за імі ад дому да радыёстудыі гнаўся шалёны бультэр’ер… Ды справа ў другім. З іх перадачы вынікае, што Еўропа зняла санкцыі з Беларусі (на самай справе не зняла, а прыпыніла), бо пры хаосе, што ўсталяваўся на Захаде неабходна мець цесныя стасункі з тымі краінамі, дзе пануе стабільнасць, спакой, сацыяльная ўраўнаважанасць.
Калі-нікалі выпадаюць хвіліны непадробнага шчасця. Учарашні дзень з гэтага шэрагу. Тры тыдні таму ў незвычайным месцы, нечакана ўсплыло знаёмства з добрым чалавекам, з сынам паважанага мною калегі, якога не бачыў больш за трыццаць гадоў. Знаёмства магло і завершыцца мімалётнай размовай, але (тут і пачынаецца шчасце) сын самастойна вырашыў звязаць мяне са сваім бацькам. І аперацыя ўдалася.
Учора вечарам на вакзале сустракаем падарожніка (са Старых Дарог). Чалавек сталага веку (без стомленасці) кажа, што не пазнаў бы мяне на вуліцы. Адказваю тым жа… Яшчэ не падыйшла машына, а мы сходу пачынаем узгадваць мінулае… Слава Дашкевіч працаваў адказным сакратаром раёнкі. І выдзяляўся там, без сумневу, прафесійнасцю, уменнем быць у баку ад абавязковай партыйнай дэмагогіі, таварыскасцю, камунікабельнасцю… У час маіх камандзіровак ад “Сельскай газеты” мы неаднойчы сустракаліся ў Горках. Потым не адзін раз бачыліся ў мінскім Доме друку. Частаваліся. Часцей у кавярні, на рагу праспекта і вуліцы Хмяльніцкага, якую звалі “Тэлевізарам”. Там заўсёды былі яешня з беконам, каньяк (для меўшых ганарар) і чарніла (для тых, хто не паспеў ускочыць у ганарарны трамвай). Аднакурснікі-сябры Славы былі і маімі сябрамі, хаця розніца ва ўзросце была прыкметнай, яна не замінала.
Слава – увогуле кандыдат у героі кнігі, калі б нехта ўзяўся яе стварыць, пра легенд беларускай журналістыкі. Легенды, на мой погляд, гэта не зоркі (тым больш цяперашнія “зоркі” на тэлебачанні – усяго толькі, як казаў адзін чалавек, “шпона ад журналістыкі”. Шпона – нешта падобнае на лушпайкі). Легенды ў журналістыцы – гэта тыя, хто імкнуўся рабіць сваю справу неардынарна, нёс крыж сваёй любові да прафесіі, зацята, падстаўляючы галаву і спіну для крытыкі і нападаў ад начальства.
Гады тры Слава летам ішоў памочнікам камбайнёра да славутага механізатара Галухіна (у наступным – Героя працы). Хаця ў тым экіпажы для мяне больш славутым быў Слава. Яны першымі (не ведаю, у раёне ці вобласці) на камбайне “Ніва” намалацілі тысячу тон збожжа. Тады гэта называлі працоўным подзвігам. У партыйных кабінетах зашамацелі паперкамі на афармленне ўзнагароды. Дайшлі яны да сакратара абкама па ідэалогіі. Тая пытае, а хто такі Дашкевіч? Служкі адказваюць: работнік друкарні. А-а-а, абыйдзецца і без узнагароды….
А потым было, як у песні: “Мой друг уехал в Магадан, сніміте шляпу”. Не кожны з нас, пры любых абставінах, вырашыў бы паімчацца на край свету ў пошуках працы… І працаваць там даволі доўга, маючы больш драмы штодня, чым уцехі.
Аб чым можна перагаварыць за адзін вечар? Так, пра тое-сёе… Слава і там, выбіваўся з шэрага шэрагу… Пасылаў у “Правду” (хто жыў тады, той ведае, што за монстр – газета “Правда!) лісты. Ушчуваў маскоўскіх журналістаў, маўляў, якія прыклады вы нам паказваеце. Друкуеце фота амерыканца з венікам, які падмятае тратуар перад будынкам банку, і пішаце, а ў гэтага чалавека няма рахунку ў банку; змяшчаеце фота жыхара Нью-Ёрку, які рыецца ў сметніцы, і пішаце: вось яна, Амерыка! А што, пытаў Слава ў маскоўскіх “праўдзістаў”, нашы дворнікі маюць рахункі ў банках, а нашы грамадзяне не рыюцца на звалках?!
І самае прыемнае (я то і не чакаў гэтага, думаў, мы знойдзем нейкі прытулак па-мужчынскі сціплы), што сустрэча працягвалася ў сям’і аднаго з сыноў Славы, у Зміцера Дашкевіча, дзе гасцінная і чароўная Наста частавала свёкра і гасцей смачнымі, прыгожымі стравамі. Увесь род Дашкевічаў, ад зубра Вячаслава да сімпатычненькай Марачкі, быў перад вачыма.
С такімі людзьмі Беларусь будзе жыць.
ЦІ ПАТРЭБНА ГАЛАВА ПРЫ РУЧНЫМ КІРАВАННІ?
Леаніда Козіка – на арэну! Тэрмінова! Як толькі псеўдапрафсаюзнага недарэку прагналі з Федэрацыі, ён недзе адразу схаваўся, запоўз у шчыліну – не знайсці. А цікава было б даведацца, што зараз былы начальнік думае наконт вылучэння Аляксандра Лукашэнкі на Нобелеўскую прэмію па эканоміцы. Быў жа ініцыятарам, рваў на кашулі гузікі і на ўсе галасы славіў беларускую эканамічную мадэль. І зразумела, яе галоўнага аўтара. Дзе ж імпэт дзеўся?! Ужо варта ўручаць узнагароды (адпаведныя!) аўтарам.
Адзін з самых цікавых (і да таго ж – клас - лаканічных), эканамічных аглядаў выдаў днямі Леанід Заіка. Я не занатоўваў яго і не запамінаў слова ў слова, але сэнс такі: на мільярды, якія дзяржава ўкінула ў мадэрнізацыю апрацоўкі драўніны (фактычна: прэсаванне пліт з пілавіння!), можна было б пабудаваць некалькі аўтамабільных заводаў.
Цяпер зразумела, чаго вартая тая мадэрнізацыя?! Яна, дарэчы, праводзілася пад непасрэдным наглядам Аляксандра Лукашэнкі. У 2012 годзе ён наведваў Івацэвічыдрэў, у тым жа годзе – Барысаўдрэў, і ў 2013 – зноў Барысаўдрэў. На абодвух прадпрыемствах звальнялі дырэктараў, а барысаўскага нават за краты кінулі. Ды што там дырэктары? У адрас старшыні аблвыканкама Барыса Батуры гучалі такія абвіначванні, што можна было торбу з сухарамі пакаваць.
Яшчэ раней адбылося будаўніцтва завода газетнай паперы ў Шклове. Уся праўда пра яго невядомая, але інфармацыя пра тое, як у Петразаводску было куплена ламачча пад выглядам асноўнай машыны, яго забіралі з-пад плоту. Потым пачалося гойсанне па Заходняй Еўропе, пошук камплектуючых вузлоў… Некалькі гадоў прайшлі ў ажыўленні таго петразаводскага ламачча. Віцэ-прэм’ер Уладзімір Сямашка год ці два не вылазіў з той новабудоўлі. Колькі грошай змарнавана, нам не скажуць. Цяперашні дырэктар завода газетнай паперы ў інтэрвію хваліўся, што 70 адсоткаў прадукцыі купляюць за межы краіны. Праўда, ён не стаў хаваць і другое: 2013-14 гады былі для прадпрыемства стратнымі, на 2015 ёсць падставы для аптымізму. Падставы былі і 10 гадоў таму…
Фактычна гэтай вытворчай галіной кіравалі, як любяць гаварыць беларускае чынавенства, у ручным рэжыме. Усе ведаюць, пра чые рукі ідзе гаворка. Чые галовы пры гэтым напружваліся, невядома.
Міхаіл Мясніковіч, яшчэ пры партфелі прэм’ер-міністра, бэсціў кіраўнікоў дрэваапрацоўчай галіны, маўляў, праспалі, пакуль вы чухаліся, расіяне паспелі запусціць дзесяткі сучаных заводаў. Дарэчы, і вытворчасць газетнай паперы ў свеце лічыцца глабальна больш, чым дастатковым. Не наловіш там фінансавых залатых карасёў!
Дзеля чаго мы тады пляжым беларускія лясы?
Начальнікі самакрытыкі не паважаюць, яны нават не ведаюць, што гэта за страва такая, а ў дадзеным выпадку пазіцыя і паводзіны кіраўніка ўраду (якую галіну для мадэрнізацыі выбраць, які завод пераабсталяваць) значыла больш, чым пажаданні дырэктараў заводаў.
Не пералічыць, колькі праведзена нарад, высокія чыноўнікі скрэмзалі дзесяткі блакнотаў. Адзінае, што яны робяць на тых нарадах, натуральна, як школьнікі-невукі: уваткнуць вочы ў стол, каб не справакаваць лішнюю ўвагу галоўнага, і страчыць абышто на паперы. Той жа Кабякоў можа выдаць шматтомны збор уласных крамзалёў, гадамі праціраючы дарагія штаны на казённых крэслах.
І яшчэ крышачку пра ручное кіраванне. Здавалася б, дзе эканаміка, а дзе хакей? Поруч! Хакей – асаблівы від спорту ў нашай краіне. Гэта нават і не від спорту, яго начальнікі недарэмна называюць сацыяльным праектам. Удалым праектам. Яшчэ б, публіка валам валіць на “Мінск – Арэна” і раве там то ад радасці, то ад гора. Цяжка сказаць, якую частку грошай вяртаюць тыя матчы, больш-менш дасведчаныя людзі кажуць, што крыху больш паловы, астатняе бярэцца з бюджэта сталіцы, гэта толькі на эксплуатацыю арэны. А траты на каманду?! Сацыяльны праект стаў нечым накшталт знакамітага чамадана без ручкі альбо нават каменем на шыі. Грошай ён з’ядае процьму, і апетыт не памяншаецца.
Былы рэдактар газеты “Пресс-бол” Беражкоў у вязніцы. Менавіта пад яго рэдактарствам газета неаднойчы пісала пра афёры з фінансаваннем хакею. Менавіта Беражкоў, перакінуты на пасаду генеральнага дырэктара хакейнага клубу “Дынама” ў адкрытую гаварыў пра тое, што ў беларускім хакеі ўсе ваююць супраць усіх.
Беспрэцэдэнтна: хакеісты “Дынама” звярнуліся да Лукашэнкі з лістом у абарону ў абарону Беражкова. Гэта яшчэ адзін доказ, што абвінавачванні былога гендырэктара надуманыя. Тым часам звальняюць галоўнага трэнера “Дынама” Любаміра Покавіча. Зноў-такі беспрэцэдэнтна ў друку з’яўдяюцца заявы памочніка прэзідэнта Рыжанкова, старшыні хакейнай федэрацыі Рачкоўскага і міністра спорта ?. толькі некаторыя штрыхі з гэтых заяў: ніводзін не бярэ на сябе адказнасць за незайдросны стан галоўнага віду спорта; ніводзін не называе прозвішча таго, хто ж кіруе хакеем; усе згаджаюцца, што хакей самы пражэрлівы від спорту.
Пагэтаму і ўзнікае пытанне: якое значэнне маюць галовы пры ручным кіраванні эканомікай.

шлагбаум в Фейсбуке

Неожиданно запрещен доступ в Фейсбук. Никаких проблем до этого не было. Выходит, дело, как пишут господа отключатели, не в адресе. Второй возможной причиной названо "оскорбительное поведение". Поди, догадайся, что скрывается за этими словесами...
Сенсацыі ў тым, што Уладзімір Някляеў сыходзіць з апазіцыйных структур, не бачу. Пяць-шэсць гадоў дзікай напругі знясільваюць, а без перамог, і расчароўваюць. Някляеў у маім уяўленні – тытан літаратуры, волат беларушчыны, і ў палітыцы – мужная, ахвярная, нестандартная асоба. Ягоны патэнцыял не знайшоў масавага водгуку ў зачмурэлых масах (не да літаратуры, не да культуры, не да маралі і этыкі з эстэтыкай) і ў бліжэйшы час не знойдзе.
Зыход з апазіцыйных структур – гэта і развітанне з “Гавары праўду!” – я так разумею.
Штуршком да прыняцця няпростага рашэння стала немагчымасць дамовіцца аб адзіным кандыдаце…Па логіцы падзей гэта яднанне ў памкненнях проста немагчымае, бо нелагічнае. Той, хто сачыў і працягвае сачыць за палітычнымі і каляпалітычнымі працэсамі апошнія два дзесяткі гадоў, ведае, што партыі большасць не узбуйняліся, а дзяліліся, так званыя рухі ўзнікалі шляхам адцягвання людзей з партый… Зразумела, што перабежкі базаваліся на крыўдах, канфліктах, недаверы і нават варожасці… І мы цяпер чакаем, што лідэры, а гэта, як правіла, ініцыятары дзяленняў, сталі шчыра абдымацца і ў экстазе ўзаемнай радасці абралі мацнейшага?!
Шчэ, каб аднекуль прасыпалася манна нябесная… А яе няма. Беднасць плюс беднасць = у лепшым выпадку, калгас.
Пералік магчымых кандыдатак ад жаночай палавіны чалавецтва – гэта праява адчаю, замена сур’ёзнай справы атракцыёнам.
Штатныя і добраахвотныя так званыя крэатыўшчыкі шчыруюць адно перад другім, як лепш адзначыць юбілей перамогі, як адметней павіншаваць ветэранаў. Адна паважаная цётухна прапанавала дазволіць жывым яшчэ ўдзельнікам вайны бясплатна наведаць кінатэатры. І паколькі яны людзі сталага веку, і большасць з іх, нямоглыя, то прапусціць на сеансы і суправаджаючых асоб. Паколькі даўнія фільмы пра вайну яны могуць прагледзець і па тэлевізары, то прапанаваць рэпертуар з новых кінастужак.
У ліку прапаноў і абеды ў рэстарацыях, бясплатныя альбо за сімвалічны кошт…
Яшчэ: сабраць дзядуль і бабуль у музеі вайны…
Усё гэта і гэтаму падобнае – забавы, гульні дарослых, не выйшаўшых з дзяцінства.
З услаўленнем пераможцаў мы спазніліся на 70 гадоў. Гэта і драма, і трагедыя: салдаты, ацалеўшыя на франтах і ў другіх месцах жорсткіх баёў, так і не атрымалі магчымасці пабудаваць нармальнае жыццё для сябе і для сваіх патомкаў.
Салдаты вялікай Перамогі сталі прыгоннымі ў сваёй дзяржаве. Новы музей вайны, пабудаваны ў Мінску, перадае пасляваеннае жыццё сусальным малюнкам. Небагаты пакойчык, стол, стул, патэфон, вешалка… А калгаснікам і рабочым было доўгі час не да патэфонаў. Мой бацька, удзельнік двух войнаў, фінскай і Вялікай Айчыннай, і праз 15 гадоў пасля Перамогі з цяжкасцю здабываў лес на хату. Дазволіць сабе пабудаваць нешта крыху лепшае, хоць крышку падобнае на тое, што ён бачыў у селішчах Германіі і Польшы, не было аніякай магчымасці. Ён бедаваў, што жыхарам вёсак не дазвалялі трымаць у гаспадарцы каня. Палёгку мелі толькі цыганы і аднаасобнікі. Цыганом ён стаць не мог, аднаасобнікам – баяўся, бо гэтыя людзі ставілі сябе паза савецкімі законамі. Не дазвалялася трымаць лішнюю авечку, гуся, качку, пералічвалі колькасць яблынь каля хаты…За лішняе, з пункту гледжання бюракрата, здзіралі падатак.
Вартасць ваеннай перамогі трэба было вымяраць не бразгатаннем медалёў, не грукатам парадаў і афіцыйнай балбатнёй, а цвярозым параўнаннем, як жыве чалавек у краіне пераможцаў, і як – у раздушанай краіне. Праз дзесяць, дваццаць, трыццаць, сорак… і праз семдзесят гадоў. Тады б станавілася ясна, хто ж у выніку выйграў, а хто прайграў.
Дазволю сабе працытаваць вялікага рускага пісьменніка Віктара Астаф’ева, дарэчы, самага сапраўднага франтавіка:
“Сколько потеряли народа в войну-то? Знаете ведь и помните. Страшно называть истинную цифру, правда? Если назвать, то вместо парадного картуза надо надевать схиму, становиться в День Победы на колени посредине России и просить у своего народа прощения за бездарно “выигранную” войну, в которой врага завалили трупами, утопили в русской крови. Не случайно ведь в Подольске, в архиве, один из главных пунктов “правил” гласит: “Не выписывать компрометирующих сведений о командирах Совармии”.
Гэта кароценькая цытата – з кнігі лістоў Віктара Астаф’ева “Нет мне ответа… Эпістолярный дневнік 1952 – 2001 годы”. У ёй –аналіз усіх асноўных франтавых аперацый вайны. Выдаўца кнігі Генадзя Сапронава служакі прапаноўвалі нават расстраляць.
Мы не маем гісторыі вайны, нас па-ранейшаму пужаюць, маўляў, мы не дазволім скрасці гераічную гісторыю.

"Я СНЯЛА С НЕГО БРЮКИ!"

Калі ў чалавека добрыя галасавыя звязкі, то гэта не азначае, што ў яго і чыстыя мазгі…
Бегае па сцэнах, мільгае на экранах такая Лаліта. Зоркай сама сябе называе, і ахвочыя да такіх істот пляскаюць ёй у ладкі. Па мне усё, што яна вытварае – верх безгустоўнасці, нешта такое натуральна кабылячае ва ўсім. І не варта было б увогуле ўзгадваць гэту “зорку”, калі б не “размыслізмы” пра Україну. Там ва ўладзе, лічыць “зорка”, ніводнага прыстойнага, інтэлігентнага чалавека, адна - “беспородность”. Справа не ў тым, што я хачу кідацца на абарону галоўных фігур улады.
Дзе ж ідэал Лаліты?! Да яе ў Львове падыйшоў дзядзька і сказаў з моцным украінскім акцэнтам і “Ваш Путін – молодец!”
А цяпер цытата з так званых твораў Лаліты: “Я сняла с него брюкі… А там нет любві…Я взяла в своі рукі…”
І становіцца ясным, якія ў істоты ідэалы, па якіх крытэрыях яна ацэньвае людзей.
Гэта асаблівая праслойка людзей, блізкіх да маральнага дэгенерадства. Раней сваімі моцнымі галасавымі звязкамі Лешчанка гаварыў, што Україна не мае сваіх пісьменнікаў, што яна не мае спевака ўзроўню Баскава… Бабуля Лешчанкі паходзіць з Белай Царквы… Маці і дачка гэтай самай Лаліты жывуць у Кіеве.
Ім, як гаворыцца, па барабану тое, што “молодец” Пуцін гатовы бамбаваць украінскую сталіцу, эшалонамі гоніць бомбы і снарады… І ён усяроўна “молодец”?!
Можна было б ганьбіць маскоўскую газету, навошта папулярызуеце лаліт і ёй падобных?
А мо і добра, бо разумны разбярэцца. У тым жа нумары “АиФ” змешчаны два паказальных матэрыялы. Адзін пра 75-гадовага трактарыста са Стаўрапольшчыны, якому Пуцін на днях ордэн прышпіліў да пінжака. Становіцца, што гэта не ўзнагарода, а танная падачка, здзек над чалавекам працы. Чаму ён не ідзе на пенсію? А хто ж будзе карміць дзяцей і ўнукаў! Што хацеў сказаць Пуціну? Калі перастануць здзеквацца над хлебаробамі? Мізэрная аплата! Гусенічны трактар – катарга, больш пакут, чым на галерах! У якім доме жывеш? Сваім. З печкай замест газу (і гэта на Стаўрапольшчыне! У краіне монстра Газпрама!), туалет – у двары. У Крамлі – люстры, а ў саўгасе і лямпачкі на вуліцы не знойдзеш!
І тут жа – расповяд пра ветэрана з Валгаграда, старэнькіх, бедных Пры пажары суседняй хаціны моцна пашкодзіла іхняе жытло. Перабраліся ў баню. Улада выдзеліла грошы, мізэр, пры такой дапамозе ім ніколі з бані не выбрацца.
Калі б лаліты і ім падобныя хаця б праглядвалі тыя нумары газет, дзе яны блям-блямкаюць пра ўсё на свеце, то можа б у іх мазгі крышачку прачышчаліся б
Карцела напісаць: як абіраць адзінага, калі няма ніводнага. Гучыць прывабна, але будзе няпраўдай. На мой погляд, на погляд чалавека, які нікому нічога не павінен, грамада мае на цяперашні момант траіх. Тры асобы, трое грамадзян, якія б маглі з высокай ступенню годнасцю ўзначаліць (узбудзіць, стымуляваць, аккумуляваць, прадстаўляць і гэтак далей) лепшае, што ёсць у нашым народзе.
Паспрабую сцісла выкласці свае меркаванні. Буду нумараваць абзацы, але гэта не азначае, что яны вышыхтаваны па ранжыру значнасці. Не, проста для гэтага хутчэй знаходзілася слова, для таго – пазней…
1. Ніводнаму з іх няма патрэбы карыстацца для фотапартрэта пудрай і другой грымёрнай белібердой, каб хоць крышачку стаць падобным на… не ведаю каго… Шварцнеггера, де Ніро, Клінтана, каб выглядаць гламурна, што ўласціва некаторым … Гламур – гэта мана. І калі ты пачынаеш вымалёўваць знакі маны на сваім твары, то тваёй прыгажосці, як некалі спявалі ў частушкам: “Красота твоя в аптеке – рубль двадцать баночка”.
2. Усе яны пакутнікі. Лёс прымусіў сербануць беларускага ліха цераз край. Ніводзін з іх не зламаўся, а ворагі са скуры вылузваліся, каб зламаць. Не выйшла! Гэта вялікі гонар – прыкмета сапраўднай мужчынскасці (не мужыкаватасці).
3. Усе трое валодаюць словам, як вусна, так і пісьмова. Што можа азначаць толькі адно: думаюць, умеюць думаць і гэты разумовы працэс у іх прадуктыўны. Бязмозглых пужальшчыкаў, лыцараў “цвёрдай рукі” на нашым вяку мы пабачылі нямала
4. Адна з галоўнейшых якасцей сапраўднага прэзідэнта – павага да Закону. У мяне саспела ўражанне, што ніводзін з траіх прэтэндаў (па маёй версіі) не прынізіцца да таптання па Закону, да перайначвання яго без дзяржаўных патрэб, да выцірання падэшваў чаравікаў аб Канстытуцыю.
5. Усе яны – беларусы. Беларусы не толькі па пашпарту, а і па духу, па сумленню, выхаванню, памкненнях.
6. Кожны з іх прадстаўляе сваю, асобную плынь чалавечай дзейнасці. І кожны з іх у абранай галіне дасягнуў многага.
Дазвольце назваць маю тройку пайменна.
Мікалай СТАТКЕВІЧ. Вайсковец высокага гарту. Пакутнік з вялікім стажам. Патрэбу ў выкананні правоў чалавека адчуў кожным сантыметрам уласнай скуры, кожнай нервовай клеткай. Чалавек рашучага дзеяння і гатоўнасць супрацьстаяць нечысці без боязні. У палітыцы меў поспехі і няўдачы, ведае, пачым фунт ліха, кошт сапраўдным паплечнікам і прыліпалам.

Уладзімір НЯКЛЯЕЎ. Вялікі паэт. На тле ўсяго таго, што боўтаецца зараз у літаратуры, безумоўна, вялікі творца. Яго імя лагічна ўладкоўваецца ў повязі БЫКАЎ – БРЫЛЬ – БАРАДУЛІН – БУРАЎКІН. Ён здольны стаць беларускім Гавелам. Улады кінулі яго ў жорсткую малатарню здзекаў. Выстаяў і стаў нашмат мацнейшым. Здольны выбудаваць і ацаніць любыя патрэбы інтэлектуальнага, сацыяльнага, гаспадарчага кшталту. Без сумневу, ён аккумуляваў усё лепшае, чым багата нацыя, вакол сябе для кіравання дзяржавай.

Анатоль ЛЯБЕДЗЬКА. Яго часта папікаюць тым, што быў у камандзе Лукашэнкі. Быў, бачыў, адчуў і можа ацэньваць той бок глыбей і мацней, чым астатнія. Мяне ўражвае ягоная кіпучая энергія. Ніхто так не шчыруе ў інфармацыйнай прасторы: улёткі, газеты, тэлеканал, сустрэчы… Ніхто так шматбакова не займаецца самымі рознымі сферамі палітыкі, гаспадарання, побыту людзей. Мне здаецца, што ніхто іншы з палітыкаў не трымае сваю партыю ў такой актыўнай форме.



Ярмошына можа прызначаць любую дату выбараў. Мы ведаем, выбары і на гэты раз праляцяць над нашымі галовамі высока і далёка. І што? Сесці і плакаць, злізваючы салёныя слёзы са шчакі?
Ва ўмовах дзікага гнёту магчымым карысным дзеянням быў бы масавы агітацыйна-арганізацыйны паход за вызваленне Мікалая Статкевіча з няволі. Гэта сорам сорамаў, што кандыдатаў у прэзідэнты гадамі трымаюць за кратамі.
Канфлікт у рэдакцыі газеты «Белорусы і рынок”, у сувязі з продажам акцый і з’яўленнем новых гаспадароў, новай галоўнай рэдактаркі, падобны на рашучую спробу руйнавання выдання. Гаварыць пра новыя светлыя гарызонты не выпадае, бо і акцыянер Зміцер Новікаў нічога ўцямнага пра свае намеры, пра будучыню газеты ў тэлеінтэрвію БелСАТу не змог сказаць. І рэдактарка сваімі паводзінамі паспела сябе толькі дыскрэдытаваць перад калектывам непавагай да супрацоўнікаў, з якімі і пазнаёміцца яшчэ не паспела, і і няўменнем праявіць азы прафесіяналізму. Прагучыць мо замшэла, па-савецкі (але шчыра, без савецкага крывадушша), у такіх выпадках па-за ўвагай застаюцца журналісты і другія супрацоўнікі.
Газета “Белорусы і рынок” – гэта ж не толькі паперкі аб рэгістрацыі, пячаткі і сцены кабінетаў. Гэтаі яе гонар, яе людзі (якія імёны, Быкоўскі, Алесін, Манёнак!). І вось іх гатовы выкінуць з пляцоўкі падзей, быццам гэта картонныя скрынкі, непатрэбная тара.
Нікому не даю парад, бо яны нікому не патрэбныя. Проста разважаю. Пэўна ж, галоўнаму акцыянеру трэба было пачынаць з размовы з журналістамі, і па-чалавечы, і па-прафесійнаму. Быць пры гэты чэсным, маеш намер увесь мінулы набытак, маральны і журналісцкі капітал размалаціць у друз, то так і скажы, не віляй, не круці… Выбар галоўнага рэдактара пасля такой размовы быў бы лагічным, больш асэнсаваным.
Тэзіс Змітра Новікава, зноў-такі агучаны ў тэлеэфіры, пра тое, што ў эканоміцы чакаюць ад газеты парад, што ж рабіць у крызісным стане, выглядае гэтакім ана-хрэнізмам. Ніхто ад газеты нічога не чакае, бо ўсе ведаюць, што трэба рабіць і без газет. Многае зараз залежыць і ад палітычных складнікаў. Адмова ад палітычнай тэматыкі – крок у бездань. “Белорусы і рынок”, на мой погляд, вызначаліся памяркоўнасцю, яна абыходзілася без шабельных наскокаў і аглабельнай крытыкі. Можна разважаць, каму гэта перашкаджала, мо каму персанальна не дагадзіла, але гэта малаўдзячны занятак…
Бяда ў тым, што няма каму стаць на абарону калектыву ў цэлым і асобных журналістаў у прыватнасці. Усё робіцца нібыта па закону… Усё робіцца, каб асобнае светлае і таленавітае, што ёсць у беларускай журналістыцы, знікала, ніякавела…